Zazwyczaj niepoprawna optymistka, mocno wierząca w swoje możliwości i w to, że nie ma rzeczy niemożliwych.

Dziś po serii dobrych wiadomości – ni stąd ni zowąd – ogarną mnie czarny nastrój.  Widać czekał przyczajony na swój moment. Generalnie – staram się nie marudzić i nie lubię tego robić. Co więcej – nie lubię się w takim nastroju, co jeszcze bardziej pogłębia zły nastrój. Ale zaatakowana przez pesymizm, stwierdzam dziś, że:

-*upa ze mnie nie blogerka, więc powinnam dać se spokój

-blog jest nie taki, za siaki, a ja nie potrafię zdecydować, jaki ma być

-Projekt Londyn się nie powiedzie – to znaczy, do Londynu pojedziemy, ale z tego szukania wyjdzie tylko wrzeszczenie na dzieci, że im się nie podoba i że ciągle marudzą i że nie wiem jeszcze co

-nie mam pomysłu na grę miejską w Londynie

-zaniedbuję moje Matki z DnW i samo DnW – a miało być tak pięknie

-mam kilka pomysłów, których nie potrafię rozwinąć

-przez blogowanie zaniedbuję dom, męża i dzieci, wobec czego CHPD ze mnie i matka do kitu

-nabyte ostatnio kilogramy są niezrzucale i już zawsze będę mała i gruba

-niezdrowo się odżywiam, nie uprawiam sportu i ogólnie się zaniedbuję (poza regularnymi badaniami), więc na pewno umrę za młodo i osierocę dzieci, które się stoczą

-a nawet jeśli nie umrę – to na pewno już coś sknociłam w wychowaniu mojej młodzieży i i tak się stoczą, więc może lepiej, żebym zeszła wcześniej i tego nie widziała – może da się je jeszcze odratować

-a do tego jestem leniem i nie chce mi się.

No to ten tego – taki manifest na niedzielny wieczór. Może dziś to poczucie wyparuje razem z kliknięciem „opublikuj” i od jutra znów będę się cieszyć dobrym humorem i znów wszystko będę mogła. HAWK!

Macie tak czasem, że ni z gruszki ni z pietruszki ogarnia Was czarnowidztwo? Jak sobie z tym radzicie? Podzielcie się swoimi sposobami na zły nastrój. I swoją porcją pozytywnej energii. Jak od każdego dostanę choćby promil – pewnie uzbiera się tego w sam raz na kolejny tydzień dobrego humoru